Print Friendly, PDF & Email

Il provvedimento è disponibile nelle seguenti lingue:

З А К О Н ЗА УПРАВНИТЕ СПОРОВИ

Сл.Весник на Р.Македонија бр.62 од 22.05.2006 година

 

  1. ОСНОВНИ ОДРЕДБИ

 

Член 1

Заради обезбедување судска заштита на правата и правните интереси на физичките и правните лица и заради обезбедување на законитоста, Управниот суд (во натамошниот текст: судот ), во управни спорови одлучува за законитоста на актите на органите на државната управа, Владата, други државни органи, општините и градот Скопје, организации утврдени со закон и на правни и други лица во вршење на јавни овластувања (носители на јавни овластувања), кога решаваат за правата и обврските во поединечни управни работи, како и за актите донесени во прекршочна постапка.

 

Член 2

(1) Во управен спор судот одлучува за законитоста на поединечните акти донесени во изборната постапка и на поединечните акти за избори, именувања и разрешувања на носители на јавни функции, ако тоа е определено со закон, како и за актите за именување, назначување и

разрешување на раководни државни службеници, ако поинаку не е определено со закон.

(2) Во управен спор судот одлучува за законитоста на актите на државните органи, Владата и на носителите на јавни овластувања, донесени во форма на пропис ако тие ги уредуваат поединечните односи.

(3) Bo управен спор судот решава и одлучува за спор што ќе произлезе од спроведувањето и извршувањето на одредбите на концесиските договори, договорите за јавни набавки кои се од јавен интерес и за секој договор во кој една од страните е државен орган, организација со јавни овластувања, јавно претпријатие, општините и градот Скопје склучен од јавен интерес или заради вршење јавна служба (во натамошниот текст: управни договори).

(4) Во управен спор судот одлучува и против поединечни акти на органите на државната управа, Владата, други државни органи, општините и градот Скопје, организации утврдени со закон и на правни и други лица во вршење на јавни овластувања (носители на јавни овластувања), кога за решавање во втор степен против таквиот акт, не е обезбедена друга правна заштита.

(5) Во управен спор судот одлучува за судир на надлежностите меѓу органите на Републиката, општините и градот Скопје, меѓу општините и градот Скопје и по споровите настанати за судир на надлежностите меѓу општините и градот Скопје и носителите на јавните овластувања, ако тоа е предвидено со закон, доколку со Уставот или законите не е предвидена поинаква судска заштита.

(6) Кога во управен спор се оспоруваат актите од овој член, во постапката се применуваат одредбите од овој закон, ако со друг закон поинаку не е предвидено.

 

Член 3

(1) Право да поведе управен спор има физичко или правно лице, ако смета дека со управниот акт му е повредено некое право или непосреден интерес заснован врз закон.

(2) Државен орган, подружница или друга деловна единица на трговско друштво, населба и слично или група лица, иако немаат својство на правно лице, можат да поведат управен спор ако можат да бидат носители на правата и обврските за кои се решавало во управната постапка.

(3) Кога орган на општините и градот Скопје, или на организација решава во прв степен во управна работа од изворна и делегирана надлежност, а по жалбата против таквиот акт решавал надлежен орган определен со закон, управен спор против второстепениот акт може да поведе и општината и градот Скопје, односно организацијата чијшто орган решавал во прв

степен, ако смета дека со второстепениот акт е повредено правото на локалната самоуправа, односно правото на управување.

(4) Управен спор може да поведе Јавниот правобранител на Република Македонија, кога со управен акт или со управен договор се повредени законот или јавниот интерес, односно институцијата што ја застапува според закон.

(5) Тужител во управен спор може да биде и синдикалната организација ако оцени дека на нејзин член со управниот акт му е повредено правото или непосреден интерес заснован врз закон.

(6) Кога на поединец кој е член во некое здружение кое според своите правила има задача да штити определени права и интереси на своите членови, а со управен акт му е повредено некое право или интерес,

здружението може, во согласност со членот и од негово име, да поднесе тужба и да води управен спор против таков управен акт.

(7) Здружението од ставот 6 на овој член, може во секој стадиум на постапката, со права на спореден замешувач, да стапи во веќе поведениот

спор на страната на тој поединец и во негова корист да ги преземе сите дејствија и да ги употребува сите правни средства, доколку тоа не е во спротивност со изјавите и постапките на самата странка.

 

Член 4

Управните спорови во Република Македонија ги решаваат:

- Управниот суд, како првостепен суд и - Врховниот суд на Република Македонија, одлучува по вонредни правни средства.

 

Член 5

Пресудите на судовите донесени во управните спорови се задолжителни и извршни.

 

Член 6

Под орган во смисла на овој закон се подразбираат органите на државната управа, Владата на Република Македонија, други државни органи, управни организации, општините и градот Скопје, јавните претпријатија, трговските друштва, фондови, установи, организации и заедници, здруженија на граѓани и други организации и заедници кога во вршењето на јавни

овластувања решаваат во управни работи.

 

Член 7

Управен акт во смисла на овој закон е акт со кој органите од членот 6 на овој закон решаваат за извесно право или обврска на физичко или правно лице, односно друго лице кое може да биде странка во определена управна работа, како и актите донесени во прекршочната постапка.

 

  1. УПРАВЕН СПОР

 

Член 8

(1) Управен спор може да се води против управен акт донесен во втор степен (конечен управен акт).

(2) Управен спор може да се поведе и против првостепен управен акт, против кој нема место за жалба во управната постапка.

(3) Управен спор може да се поведе и кога надлежниот орган по барањето, односно по жалбата на странката не донел соодветен управен акт, под условите предвидени со овој закон.

(4) Управниот спор може да се поведе и за повреда на одредбите од управните договори, согласно со одредбите од овој закон.

 

Член 9

Управен спор не може да се поведе:

1) против акти донесени во работи во кои судска заштита е обезбедена вон управниот спор и

2) за работи за кои врз основа на уставни овластувања директно одлучува Собранието и претседателот на Република Македонија, освен за одлуки за именување и разрешување.

 

Член 10

Управниот акт може да се побива, ако:

1) неправилно е применет законот;

2) актот е донесен од страна на ненадлежен орган и

3) во постапката која му претходела на актот не се постапило според правилата на постапката, а особено што фактичката состојба не е утврдена правилно, или ако од утврдените факти е изведен неправилен заклучок во однос на фактичката состојба.

 

Член 11

Во управниот спор може да се бара и враќање на одземените предмети, како и надоместок на штетата што му е нанесена на тужителот со извршувањето на актот кој се оспорува.

 

Член 12

Тужена страна во управниот спор е органот чиј акт се оспорува.

 

Член 13

Ако на трето лице, на кое поништувањето на оспорениот управен акт непосредно би му било од штета, како заинтересирано лице во спорот има положба на странка.

 

Член 14

(1) Тужбата, по правило, не го спречува извршувањето на управниот акт против кој е поднесена.

(2) По барање на тужителот, кога извршувањето на управниот акт би му нанело штета која тешко би можела да се поправи, а одлагањето на извршувањето не му е спротивно на јавниот интерес, ниту со одлагањето би и се нанела поголема ненадоместлива штета на спротивната странка, органот чиј акт се извршува може да го одложи извршување.

(3) По секое барање, надлежниот орган е должен да донесе решение најдоцна во рок од три дена од приемот на барањето.

(4) Органот од ставот 2 на овој член, може и од други причини да го одложи извршувањето на оспорениот акт до конечната судска одлука, ако тоа го дозволува јавниот интерес.

 

III. ВРЕМЕНИ МЕРКИ

 

Член 15

(1) Ако надлежниот орган што го донел управниот акт од членот 14 на овој закон пристапи кон извршувањето на актот до донесувањето на одлуката на судот, тужителот може да бара судот да донесе времена мерка за одлагање на извршувањето на управниот акт.

(2) Тужителот може да бара донесување на времена мерка и за времено уредување на состојбата во однос на спорниот правен однос ако тоа уредување, пред се, кај правните односи кои траат се покаже за потребно за да се избегнат потешки штетни последици или насилство што се заканува.

(3) За донесување на времена мерка од претходните ставови, надлежен е судот што одлучува по тужбата.

(4) Судот одлучува по предметот за донесување на времена мерка во рок од седум дена од приемот на барањето со одлука која треба да биде образложена. Судот може донесувањето на времената мерка да го поврзе со условот да се даде осигурување за штетата која евентуално би настанала за спротивната странка, заради нејзиното донесување.

 

(5) Против одлуката од претходниот став, странките можат во рок од три дена да поднесат жалба до судот надлежен за решавање, кој по жалбата е должен да одлучи во рок од три дена од нејзиниот прием.

 

  1. НАДЛЕЖНОСТ И СОСТАВ

 

  1. Стварна надлежност

Член 16

(1) Управниот суд во управен спор одлучува по тужби против управни акти. (2) Врховниот суд одлучува по вонредни правни средства против одлуките на Управниот суд. Врховниот суд решава за судир на надлежност меѓу Управниот суд и другите судови.

 

Член 17

(1) Управниот суд одлучува по тужби против управни акти донесени од фондови, јавните претпријатија, установи, организации и заедници, здруженија на граѓани и други организации и заедници, кога во вршењето на јавни овластувања решаваат во управни работи и склучуваат управни договори.

(2) Управниот суд одлучува во прв степен и по тужби против решенијата на градоначалникот кога решава во управни работи и склучува управни

договори.

 

  1. Состав

Член 18

(1) Управниот суд брои 19 судии.

(2) Бројот на судиите на Управниот суд се зголемува со одлука на Судскиот совет на Република Македонија.

(3) Управниот суд во управен спор решава во совет составен од тројца судии.

(4) Кога Врховниот суд решава по вонредни правни средства, решава во совет составен од тројца судии.

 

  1. ПОСТАПКА

 

  1. Постапка по тужба

Член 19

Управен спор се поведува со тужба.

 

Член 20

(1) Тужбата се поднесува во рок од 30 дена од денот на доставувањето на управниот акт до странката.

(2) Рокот од ставот 1 на овој член важи и за органот овластен за поднесување тужба, ако му е доставен управниот акт. Ако актот не му е доставен, може да поднесе тужба во рок од 60 дена од денот на доставувањето на управниот акт до странката во чија корист е донесен актот.

(3) Тужба против одлуката од членот 2 став 1 на овој закон освен за поединечните акти донесени во изборна постапка, се поднесува во рок од 30 дена од денот на доставувањето на актот, а доколку актот не е доставен, тужба може да се поднесе во рок од 30 дена од денот на објавувањето на актот, односно на одлуката на Уставниот суд во "Службен весник на Република Македонија".

(4) Тужба против поединечните акти донесени во изборна постапка се поднесува во рок од три дена од денот на донесувањето, односно објавувањето.

(5) Поради неисполнување на обврските од управните договори, тужба се поднесува во рок од 30 дена од денот кога е утврдено неисполнување на обврската.

 

Член 21

(1) Тужбата му се предава на судот непосредно, или му се испраќа по пошта. Денот на предавањето на тужбата препорачано по пошта, се смета како ден на предавање на судот.

(2) Ако тужбата не му е предадена на судот, туку на друг орган, а пристигне до Управниот суд по истекот на рокот за поднесување на тужба, ќе се смета дека е поднесена навреме, ако нејзиното поднесување до тој орган може да му се припише на незнаење или на очигледна грешка на подносителот.

(3) За лицата кои извршуваат воена обврска во Армијата на Република Македонија утврдена со закон, денот на предавањето на тужбата на воената единица, односно на воената установа или на штабот, се смета како ден на предавање на судот.

(4) Ставот 3 од овој член се однесува и на воени и цивилни лица во служба во Армијата на Република Македонија, односно во воените установи или во штабовите на места во кои не постои редовна пошта.

 

Член 22

(1) Ако второстепениот орган во рок од 60 дена или во пократок рок определен со посебен пропис не донел решение по жалбата на странката против првостепеното решение, а не го донесе ниту во рок од седум дена по повторното барање, странката може да поведе управен спор како да е одбиена жалбата.

(2) На начинот пропишан во ставот 1 на овој член може да постапи странката и кога по нејзиното барање не донел решение првостепениот орган против чиј акт нема место за жалба.

(3) Ако првостепениот орган против чиј акт има место за жалба во рок од 60 дена или во пократок рок определен со посебен пропис не донел решение по барањето, странката има право со своето барање да се обрати до второстепениот орган. Против решението на второстепениот орган, странката може да поведе управен спор, а под условите од ставот 1 на овој член и ако овој орган не донел решение.

 

Член 23

(1) Во тужбата мора да се наведе името и презимето и местото на домувањето на тужителот, односно називот и седиштето на правното лице определено во Централниот регистар, актот против кој е насочена тужбата, причините поради кои се тужи, како и во кој правец и обем се предлага поништување на управниот акт. Кон тужбата мора да се поднесе актот во оригинал или во препис.

(2) Ако со тужбата се бара враќање на предмет или надоместок на штета, мора да се стави и определено барање во поглед на предметот или висината на претрпената штета.

(3) Кон тужбата се поднесува и по еден препис на тужбата и на прилозите за тужениот орган и за секое заинтересирано лице, ако има такви лица.

 

Член 24

(1) Тужителот може да се откаже од тужбата се до донесувањето на одлуката, во тој случај судот со решение ќе ја запре постапката.

 

Член 25

(1) Ако тужбата е нецелосна или неразбирлива, претседателот на советот ќе го повика тужителот, по потреба и преку друг суд, во оставениот рок да ги отстрани недостатоците на тужбата. Притоа, ќе го поучи што и како треба да направи, ќе му укаже за потребата од полномошник и на последиците што ќе настанат ако не постапи по барањето на судот.

(2) Ако тужителот во оставениот рок не ги отстрани недостатоците од тужбата, а тие се такви што ја спречуваат работата на судот, судот со решение ќе ја отфрли тужбата како неуредна, освен ако не најде дека оспорениот управен акт е ништовен.

 

Член 26

Судот со решение ќе ја отфрли тужбата, ако утврди дека:

1) тужбата е поднесена ненавремено (член 20) или предвреме (член 22);

2) актот кој се оспорува со тужбата не е управен акт;

3) е очигледно дека со управниот акт кој се оспорува со тужбата не се засега во правото на тужителот или во негов непосреден личен интерес заснован врз закон (член 3);

4) против управниот акт кој се оспорува со тужбата можело да се изјави жалба, а воопшто не е изјавена или не е навремено изјавена;

5) се работи за управен предмет за кој не може да се води управен спор и

6) веќе постои правосилна одлука донесена во управен спор за истата работа. Од причините од ставот 1 на овој член, судот ќе ја отфрли тужбата во секој стадиум на постапката.

 

Член 27

Ако судот не ја отфрли тужбата врз основа на членот 25 став 2 или на членот 26 од овој закон, а најде дека оспорениот управен акт содржи такви суштествени недостатоци што ја спречуваат оцената на законитоста на актот, од таа причина со пресуда може да го поништи актот и без доставување на тужбата на одговор.

 

Член 28

(1) Ако органот за време на судската постапка донесе друг акт со кој се менува или се става вон сила управниот акт против кого е поведен управен спор, како и кога во случајот од членот 22 на овој закон, дополнително ќе донесе управен акт, тој орган, покрај тужителот, едновремено ќе го извести и судот пред кој е поведен спорот. Судот во тој случај ќе го повика

тужителот во рок од 15 дена да изјави дали со дополнително донесениот акт е задоволен или останува при тужбата и во кој обем, односно дали тужбата ја проширува и врз новиот акт.

(2) Ако тужителот изјави дека со дополнително донесениот акт е задоволен или ако не даде изјава во рокот од ставот 1 на овој член, судот ќе донесе решение за запирање на постапката.

(3) Ако тужителот изјави дека не е задоволен со новиот акт, судот ќе ја продолжи постапката.

(4) Ако за време на судската постапка првостепениот орган во случаите од членот 30 на овој закон донел управен акт, судот ќе ја запре постапката со решение.

 

Член 29

(1) Ако тужбата не ја отфрли веднаш со решение според членот 25 став 2 или според членот 26 од овој закон, ниту го поништи актот според членот 27 од овој закон, судот по еден препис од тужбата со прилозите, ќе достави на одговор до тужената странка и до заинтересираните лица ако ги има.

(2) Одговор се дава во рокот што ќе го определи судот во секој одделен случај. Овој рок не може да биде пократок од осум, ниту подолг од 30 дена.

(3) Во оставениот рок тужената странка е должна да ги испрати до судот сите списи што се однесуваат на предметот. Ако тужената странка и по второто барање не ги достави списите на предметот, или ако изјави дека не може да ги достави, судот може да ја реши работата и без списите.

 

Член 30

За управните спорови судот по правило решава на нејавна седница. Судот ќе одржи јавна усна расправа:

- поради сложеноста на предметот во управниот спор,

- поради подобро разјаснување на состојбата на работата,

- кога утврдува фактичка состојба,

- кога изведува докази и

- во случаите утврдени во членот 22 од овој закон.

Од истите причини и странката може да предложи да се одржи јавна усна расправа.

 

Член 31

(1) На странката ќе и се дозволи во работите за кои се бара стручно познавање за прашањата во врска со предметот на управниот спор во управно-судската постапка да доведе стручно лице кое ќе дава совети (стручен помагач). Ова лице не ја застапува странката.

(2) Странката не може да доведе како стручен помагач во управносудската постапка лице кое не е деловно способно или кое се занимава со надриписарство.

 

Член 32

Кога надлежниот совет ќе реши да се одржи усна расправа, претседателот на советот ќе го определи денот на расправата и на расправата ќе ги повикаат странките и заинтересираните лица ако ги има.

 

Член 33

(1) Co расправата раководи претседателот на советот.

(2) За расправата се води записник во кој се внесуваат само суштествените факти и околности, како и диспозитивот на одлуката. Записникот го потпишува претседателот на советот и записничарот.

 

Член 34

(1) Изостанокот на странката од усната расправа не ја задржува работата на судот. Поради изостанокот на странките, не може да се земе дека тие се откажале од своите барања, туку нивните поднесоци ќе се прочитаат.

(2) Ако на расправата не дојде ниту тужителот ниту тужената страна, а расправата не се одложи, судот ќе го расправи спорот и без присуство на странките.

 

Член 35

На расправата прво добива збор членот на советот што е известител кој ја изложува состојбата и суштината на спорот, недавајќи свое мислење. Потоа му се дава збор на тужителот да ја образложи тужбата, па на застапникот на тужената страна и на заинтересираните лица да ги образложат своите гледишта.

 

Член 36

(1) Судот го решава спорот, по правило, врз основа на фактите што се утврдени во управната постапка, или врз основа на фактите што сам ќе ги утврди.

(2) Ако судот најде дека спорот не може да се расправа врз основа на фактите утврдени во управната постапка, поради тоа што во однос на утврдените факти постои противречност во списите, ако тие во суштествени точки се нецелосно утврдени, ако од утврдените факти е изведен неправилен заклучок во однос на фактичката состојба, или ако најде дека во управната постапка не се водело сметка за правилата на постапката што би биле од влијание врз решавањето на работата, судот ќе го поништи оспорениот управен акт со пресуда. Во таков случај, надлежниот орган е должен да постапи онака како што е определено во пресудата и да донесе нов управен акт.

(3) Ако поништувањето на оспорениот управен акт според ставот 2 на овој член и повторното водење на постапката пред надлежниот орган би предизвикало за тужителот штета која тешко би можела да се надомести, или ако врз основа на јавни исправи или други докази во списите на предметот е очигледно дека фактичката состојба е поинаква од онаа што е утврдена во управната постапка, или ако во истиот спор веќе еднаш е поништен управниот акт, а надлежниот орган не постапил во целост по пресудата, судот ќе ја утврди фактичката состојба и врз основа на така утврдената фактичка состојба ќе донесе пресуда односно решение.

(4) Во случајот од ставот 3 на овој член, судот ја утврдува фактичката состојба на расправа преку еден член на советот, преку друг редовен суд или преку друг орган. На расправата се повикува и странката.

 

Член 37

(1) Законитоста на оспорениот управен акт судот ја испитува во границите на барањето од тужбата, но притоа не е врзан со причините на тужбата.

(2) На ништовноста на управниот акт судот внимава по службена должност.

 

Член 38

(1) Судот донесува пресуда, односно решение со мнозинство на гласови, кога решава во совет.

(2) За советувањето и за гласањето се води посебен записник што го потпишуваат сите членови на советот и записничарот.

(3) Советувањето и гласањето се врши без присуство на странките.

 

Член 39

(1) Судот го решава спорот со пресуда.

(2) Против пресудата од членот 30 став 3 на овој закон е дозволена жалба.

(3) Co пресудата тужбата се уважува како основана или се одбива како неоснована. Ако тужбата се уважува судот го поништува оспорениот управен акт.

 

Член 40

(1) Кога судот ќе најде дека оспорениот управен акт треба да се поништи, може, ако природата на работата тоа го дозволува и ако податоците на постапката даваат сигурна основа за тоа, со пресуда да ја реши управната работа. Судот задолжително ќе постапи така:

- ако станува збор за погрешна примена на правото (погрешно утврдено правно прашање);

- ако станува збор за спорови од управни договори;

- ако станува збор за акти донесени во прекршочната постапка од страна на органите наведени во членот 1 од овој закон;

- ако дојде до оддолжување на постапката, а се работи за предмет во кој фактичката состојба е утврдена во управно-судската постапка;

- ако претходно со пресуда го поништил управниот акт, а органот не постапил по насоките и ставовите на судот изнесени во пресудата;

- ако надлежниот орган по поништувањето на управниот акт донесе управен акт спротивно на правното мислење на судот, или спротивно на забелешките од судот во однос на постапката, па тужителот поднесе нова тужба и

- во случаите утврдени во членот 22 од овој закон.

Таквата пресуда во се го заменува актот на надлежниот орган.

(2) Во случаите од ставот 1 алинеи 4 и 5 на овој член судот го известува органот што врши надзор. Органот што врши надзор должен е да го суспендира овластеното службено лице кое не ја почитувало пресудата на судот и покренува постапка за негова одговорност.

(3) Co пресудата со која се поништува оспорениот управен акт судот ќе одлучи и за барањето на тужителот за враќање на предметот. Во однос на надоместок на штета, судот ќе го упати тужителот своето барање да го остварува во парнична постапка.

(4) Кога тужбата е поднесена врз основа на членот 22 од овој закон, а судот најде дека е таа оправдана, со пресуда ќе ја уважи тужбата и ќе определи во која смисла надлежниот орган ќе донесе решение.

 

Член 41

(1) Ако е одржана усна расправа, судот веднаш по завршената расправа усно ќе ја објави пресудата, односно решението, заедно со најважните причини.

(2) Во сложени случаи судот може да се откаже од усно објавување на пресудата, односно на решението, а најдоцна во рок од осум дена да донесе пресуда односно решение.

(3) Ако по завршената усна расправа не може да се изрече пресуда, односно решение, поради тоа што претходно треба да се утврди таков факт за чие расправање не е потребна нова усна расправа, судот ќе донесе пресуда, односно решение без расправа и тоа најдоцна во рок од осум дена откако ќе го утврди тој факт.

 

Член 42

(1) Пресудата, односно решението содржи назив на судот, име и презиме на претседателот на советот и на членовите на советот и записничарот, имињата и презимињата на странките и нивните застапници, кратко излагање на предметот на спорот и денот кога пресудата, односно

решението се изречени и објавени, диспозитив, образложение и поука за жалба, ако е дозволена жалба. Диспозитивот мора да биде одвоен од образложението.

(2) Оригиналната пресуда, односно решение го потпишуваат претседателот на советот и записничарот.

(3) Пресудата, односно решението им се издава на странките во заверен препис.

 

  1. ВОНРЕДНИ ПРАВНИ СРЕДСТВА

 

Повторување на постапката

Член 43

Постапката окончана со пресуда или со решение ќе се повтори на барање на странката:

1) ако странката дознае за нови факти, или најде или стекне можност да употреби нови докази врз основа на кои спорот би бил поповолно решен за неа, доколку тие факти, односно докази би биле изнесени или употребени во поранешната постапка;

2) ако до одлука на судот дошло поради кривично дело на судија или службеник во судот, или одлуката е издејствувана со измама од страна на застапникот или полномошникот на странката, на неговиот противник или на неговиот застапник или полномошник, а таквото дејствие претставува кривично дело;

3) ако одлуката е заснована врз пресуда донесена во кривична или граѓанска работа, а таа пресуда подоцна е укината со друга правосилна судска одлука;

4) ако исправата врз која се заснова одлуката е лажна или лажно преиначена, или ако сведокот, вештакот или странката при сослушувањето пред судот дал лажен исказ, а одлуката на судот се заснова врз тој исказ;

5) ако странката најде или стекне можност да ја употреби поранешната одлука донесена во истиот управен спор;

6) ако на заинтересираното лице не му била дадена можност да учествува во управниот спор и

7) по одлука на Европскиот суд за човекови права.

Поради околностите од ставот 1 точки 1 и 5 на овој член, повторување ќе се дозволи само ако странката без своја вина не била во состојба да ги изнесе тие околности во поранешната постапка.

 

Член 44

(1) Повторување на постапката може да се бара најдоцна во рок од 30 дена од денот кога странката дознала за причината за повторување. Ако странката дознала за причината за повторувањето пред да биде окончана постапката во судот, но таа причина не можела да ја употреби во текот на постапката, повторување може да се бара во рок од 30 дена од денот на доставувањето на одлуката.

(2) По истекот на пет години од правосилноста на одлуката, повторување не може да се бара.

 

Член 45

По тужбата за повторување на постапката решава судот што ја донел одлуката на која се однесува причината за повторување.

 

Член 46

Тужбата за повторување на постапката се поднесува до судот што е надлежен за решавање (член 45).

Во тужбата мора да се наведе особено:

1) пресудата или решението донесено во постапката чие повторување се бара;

2) законскиот основ за повторување (член 43) и доказите, односно околностите што го прават веројатно постоењето на тој основ;

3) околностите од кои произлегува дека тужбата е поднесена во законскиот рок и со што се докажува тоа и

4) во кој правец и во кој обем се предлага измена на пресудата, односно на решението донесено во постапката чие повторување се бара.

 

Член 47

(1) За тужбата за повторување судот решава на нејавна седница.

(2) Судот ќе ја отфрли тужбата со решение, ако утврди дека тужбата ја поднело неовластено лице, или дека тужбата не е навремена или дека странката не го направила веројатно постоењето на законскиот основ за повторување.

(3) Ако судот не ја отфрли тужбата според ставот 2 на овој член, ќе ја достави до спротивната странка и до заинтересираните лица и ќе ги повика во рок од 15 дена да одговорат на тужбата.

 

Член 48

(1) По истекот на рокот за одговор на тужбата (член 47 став 3), судот со пресуда решава за тужбата за повторување на постапката.

(2) Ако се дозволи повторување, ќе се стави вон сила поранешната одлука во целост или делумно.

(3) Поранешните процесни дејствија врз кои не влијаат причините за повторување нема да се повторуваат.

(4) Co пресуда со која се дозволува повторување ќе се реши и за главната работа.

 

Член 49

Против одлуката на судот донесена по тужбата за повторување на постапката, може да се поднесе барање за заштита на законитоста.

 

Член 50

Во постапката за повторување се применуваат одредбите од овој закон за постапката по тужба и за правните средства, доколку од членовите 43 до 49 на овој закон поинаку не е определено.

 

Член 51

Доколку овој закон не содржи одредби за постапката во управните спорови, соодветно ќе се применуваат одредбите на Законот за парничната постапка.

 

VII. ЗАДОЛЖИТЕЛНОСТ НА ПРЕСУДИТЕ

 

Член 52

Кога судот ќе поништи акт против кој бил поведен управен спор, предметот се враќа во состојба во која се наоѓал пред да е донесен поништениот акт.

Ако според природата на работата што била предмет на спорот, место поништениот управен акт треба да се донесе друг, надлежниот орган е должен да го донесе без одлагање, а најдоцна во рок од 30 дена од денот на доставувањето на пресудата. Надлежниот орган притоа е врзан со правното мислење на судот, како и со забелешките на судот во однос на постапката.

 

Член 53

(1) Ако надлежниот орган по поништувањето на управниот акт не донесе веднаш, а најдоцна во рок од 30 дена нов управен акт, или акт за извршување на пресудата донесена врз основа на членот 40 став 5 од овој закон, странката може со посебен поднесок да бара донесување на таков акт. Ако надлежниот орган не донесе акт ни за седум дена од ова барање, странката може да бара донесување на таков акт од судот што ја донел пресудата.

(2) По барањето од ставот 1 на овој член, судот ќе побара од надлежниот орган известување за причините поради кои не го донел управниот акт. Надлежниот орган е должен да го даде ова известување веднаш, а најдоцна во рок од седум дена. Ако тој не го изврши тоа или ако даденото известување според мислењето на судот не го оправдува не извршувањето на судската пресуда, судот ќе донесе решение што во се го заменува актот на надлежниот орган, ако природата на работата тоа го дозволува. Судот ова решение ќе го достави до органот надлежен за извршување и за тоа истовремено ќе го извести органот што врши надзор. Органот надлежен за извршување е должен без одлагање да го изврши ваквото решение.

 

Член 54

Кога во управен спор е донесена пресуда, а надлежниот орган донел управен акт за извршување на таа пресуда, па кај надлежниот орган се бара обнова на управната постапка по тој управен акт, обнова може да се дозволи ако причината за обнова настанала кај органот што го донел актот.

 

VIII. ПОСЕБНИ ОДРЕДБИ

 

Член 55

За барањето за заштита на слободите и правата загарантирани со Уставот, ако таква слобода и право е повредено со конечен поединечен акт, а не е обезбедена друга судска заштита, одлучува судот надлежен за управните спорови, во согласност со овој закон.

 

Член 56

Ако слободите и правата загарантирани со Уставот се повредени со дејствие на службено лице во орган на државната управа, односно на одговорно лице во претпријатие, установа или во друга организација или заедница, со кое спротивно на закон непосредно му се спречува или ограничува на поединец, организација или заедница, остварување на слобода или право, заштитата се обезбедува во постапката утврдена во членовите од 57 до 64 на овој закон, доколку не е обезбедена друга судска заштита.

 

Член 57

Bo предлогот за заштита поради незаконско дејствие ќе се наведе дејствието, местото и времето кога е сторено, органот, организацијата, односно заедницата или службеното лице кое го сторило тоа, докази за тоа, како и барање да се отстрани пречката или ограничyвањето за вршење на правата или обврските.

 

Член 58

(1) Предлог може да се поднесе додека трае дејствието. Ако лицето спрема кое е преземено дејствие не е во можност самото да поднесе предлог за заштита поради незаконско дејствие, предлог може да поднесе и неговиот брачен другар, децата, родителот или неговиот

законски застапник или полномошник.

 

Член 59

По предлогот за заштита поради незаконско дејствие одлучува Управниот суд. Судот одлучува во совет составен од тројца судии.

 

Член 60

Управниот суд постапува по предлогот итно и на начин со кој, почитувајќи ги основните начела на постапката, се обезбедува ефикасна заштита на правата и интересите на граѓаните и организациите, односно на заедниците.

 

Член 61

(1) Судот без одлагање предлогот ќе го достави на одговор до органот односно одговорното лице во зависност од тоа кој го извршил дејствието. Одговорот на предлогот се доставува во рокот што ќе го определи судот.

(2) Судот може, според околностите на случајот, по предлогот да донесе одлука веднаш и без претходно доставување на предлогот на одговор, ако податоците во предлогот даваат за тоа сигурна основа.

 

Член 62

(1) Кога судот ќе најде дека предлогот е основан, ќе донесе решение со кое ќе го забрани натамошното вршење на дејствието. Во спротивно, ќе го одбие предлогот.

(2) Судот со решение истовремено ќе определи што е потребно за да се воспостави законската состојба, оставајќи рок за извршување и ќе определи санкции во случај на неизвршување на решението.

 

Член 63

(1) Против решението од членот 62 на овој закон, е дозволена посебна жалба до Врховниот суд на Република Македонија, која се поднесува во рок од три дена од денот на доставувањето на решението.

(2) Жалбата не го одлага извршувањето на решението, но судот може на предлог да го одложи извршувањето ако според околностите на случајот најде дека тоа е потребно.

 

Член 64

Заради обезбедување и извршување на решението судот, според околностите на конкретниот случај, веднаш ќе преземе што е потребно, а може за решението да го извести функционерот на органот што врши надзор, јавниот обвинител и други органи, за да можат и тие да преземаат мерки утврдени од судот.

 

Член 65

(1) Ако решението не биде извршено во оставениот рок, судот ќе го изврши решението непосредно или преку друг суд или орган.

(2) Извршувањето, според околностите на случајот, се спроведува на трошок на органот, организацијата или заедницата, односно на трошок на одговорното лице кое го извршило дејствието.

(3) Заради извршување на решението, судот може да достави до надлежниот орган барање за отстранување од должноста на одговорното лице, а по потреба може против одговорното лице, ако тоа во определен рок не го изврши решението, да изрече парична казна до 10.000 денари, како и да определи и други мерки во согласност со правилата на извршната постапка.

 

  1. ПРЕОДНИ И ЗАВРШНИ ОДРЕДБИ

 

Член 66

(1) Постапката по тужбите за покренување на управен спор поднесени до Врховниот суд до денот на влегувањето во сила на овој закон, ќе се спроведе на следниов начин:

- управните предмети кои до денот на влегувањето во сила на овој закон пред Врховниот суд не се решени ги презема Управниот суд.

(2) Врховниот суд управните предмети кој ги примил по вонредни правни средства должен е да ги реши во разумен рок.

(3) Упатство за начинот на преземањето на предметите од Врховниот суд на Република Македонија донесува министерот за правда најдоцна во рок од три месеца од денот на влегувањето во сила на овој закон.

 

Член 67

(1) Против одлука во управен спор донесена до денот на влегувањето во сила на овој закон, може да се изјави жалба според досегашните прописи, ако според тие прописи жалбата била предвидена.

(2) Против правосилна одлука во управен спор донесена до денот на влегувањето во сила на овој закон, може да се изјават вонредни правни средства според прописите што важеле до влегувањето во сила на овој закон.

 

Член 68

Co денот на отпочнувањето на примената на овој закон, престанува да се применува и да важи Законот за управните спорови ("Службен лист на СФРЈ" број 4/77 и 36/77 и "Службен весник на Република Македонија" број 44/2002).

 

Член 69

Овој закон влегува во сила осмиот ден од денот на објавувањето во "Службен весник на Република Македонија", а ќе отпочне да се применува по една година од денот на неговото влегување во сила.

Official Gazette of the Republic of Macedonia no. 62/2006

 

LAW on Administrative Disputes

 

  1. Basic Provisions


Article 1

In order to provide judicial protection of the rights and legal interests of natural persons and legal entities, and in order to safeguard lawfulness, the Administrative Court (hereinafter: the court) shall rule on the lawfulness of the acts of the state administration authorities, the Government Cabinet and other state authorities, municipalities and the City of Skopje, organizations established by law and legal and other entities when exercising public authority (agents of public authority), when deciding on rights and responsibilities in specific administrative matters, as well as acts issued in misdemeanor procedure.


Article 2

In administrative disputes, the court shall decide on the lawfulness of specific acts issued in election procedures and individual acts for election, nomination and dismissal of public officials if so determined by Law, as well as for acts of nomination, appointment, and dismissal of senior civil servants, unless otherwise regulated by Law.

In administrative disputes, the court shall decide on the lawfulness of acts of state authorities, the Government and the agents of public authority where said acts are expressed in the form of a regulation, provided they regulate specific relations.

In administrative disputes, the court shall preside and decide on disputes consequential to the implementation and enforcement of provisions of concession agreements, of public procurements agreements in the public interest, and of any agreement/contract where one of the contracting parties is a state authority, an organization invested with public authority, a public utility enterprise, municipalities and the City of Skopje, and other agreements of public interest or on the account of performing public services (hereinafter: administrative agreements).

In administrative disputes, the court shall decide against specific acts of the state administration authorities, the Government, other state authorities, municipalities and the city of Skopje, organizations established by Law and legal and other entities exercising public authority (agents of public authority) whenever second-instance legal remedies against such acts have not been provided for.

In administrative disputes, the court shall decide on conflicts of jurisdiction among organs of the Republic, the municipalities and the city of Skopje, between the municipalities and the city of Skopje and in disputes of conflict of jurisdiction between the municipalities and the city of Skopje and agents of public authority, as stipulated by Law, unless different judicial protection is provided by the Constitution or other laws.
When the acts indicated in this Article are disputed in an administrative dispute, the provisions of this Law shall apply to the procedure, unless otherwise stipulated by another law. 


Article 3

A natural or legal person shall have the right to instigate an administrative dispute acting as a complainant, if a certain right or a direct interest based in law is deemed to have been violated by the administrative act. 

A state authority, a branch office or operating unit of the company, a settlement etc., or a group of people, although not being legal persons, shall be entitled to initiate an administrative dispute if they are eligible to be invested with the rights and responsibilities that are the subject of the ruling in the administrative procedure.  
When an authority of the municipalities and the city of Skopje, or an authority of an organization has reached a first-instance decision in an administrative matter of primary or delegated authority, and a competent authority according to law has ruled on an appeal against such an act, administrative action against the second-instance act can also be initiated by the municipality the city of Skopje, i.e. the authority that ruled in the first-instance decision, if it deems that the second-instance act violates the right of the local government, i.e. the right to governance.

An administrative dispute may be initiated by the Public Procurator of the Republic of Macedonia in cases where an administrative act or an administrative agreement violates the law or the public interest, i.e. the institution represented by the Public Procurator according to law. 

The complainant in an administrative dispute may be a trade union organization, if it deems that its member’s right or direct interest based on law is violated by an administrative act. 

When an administrative act violates a right or interest of an individual who is a member of an association that according to its policies is committed to protecting certain rights and interests of its members, the association may, in agreement with the member on his/her behalf, file a complaint and litigate an administrative dispute against such administrative act. 

The Association indicated in Paragraph 6 of this Article may, at any stage of the procedure, with the rights and entitlements of a secondary involved party, take part in an active dispute from the side of the individual and act to his benefit undertaking all actions and using all legal remedies, provided such action does not conflict with the statements and the actions of the individual. 



Article 4

The administrative disputes in Republic of Macedonia shall be settled by the following:

Administrative Court as the first-instance court; and The Supreme Court of the Republic of Macedonia, acting upon special legal remedies. 

 
Article 5

Judgments of the courts rendered in administrative disputes shall be binding and enforceable. 

Article 6

Authorities (organs) under this Law are the authorities (organs) of state administration, the Government of Republic of Macedonia, other state authorities, administrative organizations, municipalities and the city of Skopje, public utility enterprises, companies, funds, institutions, organization and communities, citizens’ associations and other organizations and communities when exercising public authority to rule in administrative matters. 

      
Article 7

 An administrative act, within the meaning of this law, is an act whereby the authorities (organs) indicated in Article 6 of this Law decide on the exercise of a right or obligation of a natural or legal person, or other person who may be party to an administrative matter, as well as acts issued in misdemeanor procedure.

 

  1. ADMINISTRATIVE DISPUTE


Article 8


An administrative dispute may be initiated against a second-instance administrative act (final administrative act).

An administrative dispute may also be initiated against a first-instance administrative act, for which no appeal is permitted under the administrative procedure. 

An administrative dispute may also be initiated when the competent authority, has failed to issue an appropriate administrative act upon request or appeal of the petitioner, under the conditions stipulated in this Law. 

An administrative act may also be initiated for a violation of provisions of administrative contracts, in accordance with this Law.

 
Article 9

Administrative dispute can not be initiated:

1) Against acts issued on matters for which judicial protection other than administrative dispute procedure is provided;

2) Against matters for which the Assembly of Republic of Macedonia or the President of the Republic directly pass decisions based upon constitutional authority, except decisions on appointments and dismissals.


Article 10

The administrative act may be contested:

1) If the law is improperly applied;

2) If the act is issued by an unauthorized organ; and

3) If, in the procedure preceding the act, rules of the procedure have not been followed, especially if the factual situation has not been correctly established or an incorrect conclusion regarding the factual situation has been derived from the identified facts.

Article 11

In an administrative dispute the complainant may request return of seized property or compensation for damage inflicted on the claimant by the enforcement of the disputed act.

Article 12

The defendant in the administrative dispute shall be the authority whose act is disputed. 

Article 13

A third person who may be directly harmed by an annulment of the disputed administrative act (interested person) shall be treated as a litigant.


Article 14

The complaint, as a general rule, shall not prevent the enforcement of the administrative act against which it is submitted. 

Upon complainant’s request, if enforcement would cause harm to the complainant that would be difficult to repair, whereas deferral of enforcement would not be against the public interest nor cause irreparable harm to the opposing party, the authority whose act is to be enforced may defer enforcement.

 On each request, the authorized organ is required to issue a decision not later than three days upon receipt of the request.

The organ from Paragraph 2 of this Article may defer enforcement of the disputed act for other reasons, until a final court decision, if the public interest allows it.


III. TEMPORARY MEASURES

 
Article 15

If the competent authority that issued the administrative act from Article 14 proceeds with enforcement of the act before a court decision is rendered, the complainant may petition the court to issue a temporary measure for deferral of enforcement of the administrative act.

The complainant may also petition for a temporary measure of temporary regulation of the disputed legal relationship, if such regulation is deemed necessary, particularly in ongoing/enduring legal relationships, in order to avoid more difficult adverse consequences or an imminent threat of violence.

The court ruling on the complaint shall be competent to render the temporary measure indicated in paragraphs above.

The court shall decide on the temporary measure within seven days of the acceptance of the request, along with an explicated decision. The court may associate the temporary measure to a condition for insurance against potential damage for the opposing party that may be caused by the issuance of the measure.

The parties may file an appeal against the decision indicated in the previous paragraph to the competent court within three days; the court is required to rule on the appeal within three days of receipt.

 

  1. JURISDICTION AND STRUCTURE

 

  1. Substantive Jurisdiction

Article 16

The Administrative Court in an administrative dispute shall rule on complaints against administrative acts.

The Supreme Court shall rule on special legal remedies against decisions of the Administrative Court.

The Supreme Court shall decide on conflict of jurisdiction between the Administrative Court and other courts. 

 

Article 17

The Administrative Court shall decide on complaints against administrative acts issued by funds, public utility enterprises, institutions, organizations and communities, citizens’ organizations and other organizations and communities when, in exercising public authority, they decide in administrative matters and enter into administrative contracts.

The Administrative Court shall decide in the first instance complaints against the decisions of Mayors when the Mayors decide administrative matters or enter into administrative contracts.

 

  1. Composition

Article 18

The Administrative Court shall comprise 19 judges.

The number of judges of the Administrative Court may be increased by a decision of the Judicial Council of the Republic of Macedonia.

The Administrative Court in administrative dispute shall rule by councils comprising three judges.

When the Supreme Court rules on special legal remedies, it shall rule by council comprising three judges.

 

  1. PROCEDURE

 

  1. Complaints Procedure

Article 19

An administrative dispute shall be initiated by filing a complaint.


Article 20

A complaint must be submitted within 30 days from the date of delivery of the administrative act to the complainant.

The deadline of paragraph 1 of this Article shall also apply to the authority entitled to submit a complaint, if the administrative act has been delivered. If the act has not been delivered, a complaint may be submitted within 60 days of the day of delivery of the administrative act to the party benefiting from the act.

A complaint against the decision in Article 2 paragraph 1 of this Law other than individual acts issued in electoral procedures, shall be submitted within 30 days of the day of delivery of the act, or if the act has not been delivered, a complaint may be submitted within 30 days from the day of publication of the act or the decision of the Constitutional Court in the “Official Gazette of Republic of Macedonia“
A complaint against individual acts issued in electoral procedures shall be submitted within 3 days of enactment i.e. publication.

A complaint for non-performance of obligations under administrative contracts must be filed within 30 days of establishment of non-performance.


Article 21

The complaint shall be directly delivered to the court, or sent by mail. The date of delivery of the complaint by registered mail shall be considered as the date of receipt.

If the complaint is not delivered to the court, but to another authority and arrives in the Administrative Court after expiration of the submission deadline, it shall be considered filed on time, provided the submission to such authority may be attributed to ignorance or an obvious mistake of the complainant.

For personnel serving military duty in the Army of the Republic of Macedonia prescribed by law, the day of transmittal of the complaint to the military unit, i.e. to the military institution or headquarters, shall be considered as the date of receipt by the court.
Paragraph 3 of this Article pertains both to military personnel and civilians serving in the Army of the Republic of Macedonia, i.e. in military institutions or headquarters where no regular mail service is available.


Article 22

If the second-instance authority, within 60 days or a shorter timeframe defined with a specific regulation, fails to rule on the appeal disputing the first-instance decision, and fails to rule within seven days of receipt of a repeated request, the party may initiate an administrative dispute as if the appeal were denied.

The party may also act in the manner prescribed by Paragraph 1 of this Article, if the first-instance authority failed to rule on its request and where no appeal is available against the act of the first-instance authority.

If the first-instance authority whose act may be appealed within 60 days or a shorter timeframe defined by a specific regulation, failed to rule on request, the party may address the request to the second-instance authority. The party may initiate an administrative dispute against the second-instance authority’s decision according to the conditions stated in paragraph 1 of this Article, even if the authority had not ruled,.  

Article 23

The complaint must contain the name, the surname and the place of residence of the complainant, i.e. the name and the location of the legal entity as entered in the Central Registry, the administrative act against which the complaint is filed, the causes for the complaint, and the scope and direction of proposed annulment of the administrative act. The complaint must be accompanied by the original act or a copy.

If the complaint requests return of property or compensation damage, specifications for the item or the extent of damage must also be stated in the submission. 
The complaint shall be also accompanied by a copy of the complaint and the attachments for the defendant and for each interested person, if any.


Article 24

The complainant may withdraw the complaint at any time before a decision is made; in case of withdrawal the court shall halt the proceedings. 


Article 25

If the complaint is incomplete or ambiguous, the President of the Council shall invite the complainant, through another court if necessary, to remove all deficiencies of the complaint within a defined time frame. The summons shall provide guidance for what should be done and how, point out the necessity of legal representation and the consequences that would result for failure to comply with court’s requirement.

If the complainant fails to remove the deficiencies in the complaint within the given timeframe, and those deficiencies are obstructing the work of the court, the court shall adopt a decision rejecting the complaint as inadequate, unless it finds the disputed administrative act null and void. 


Article 26

The court shall dismiss the complaint if it establishes:

1) That the complaint has not been submitted in a timely manner (Article 20) or if it is submitted ahead of time (Article 22);

2) That the act contested by the complaint is not an administrative act;

3) That it is obvious that the administrative act contested in the complaint does not affect the complainant’s rights or the complainant’s direct personal interest stipulated by Law. (Article 3);

4) That an appeal could have been filed against the administrative act contested in the complaint, but no such appeal as been filed, or it was not filed on time;

5) That the subject is an administrative matter not eligible for administrative dispute and
6) That there is already an effective decision in an administrative dispute concerning the same matter.

For reasons stated in paragraph 1 of this Article, the court shall dismiss the complaint at every stage of the procedure. 


Article 27

If the court does not dismiss the complaint on the basis of Article 25 paragraph 2 or Article 26 of this Law, and decides that the contested administrative act contains substantial deficiencies preventing the assessment of the legitimacy of the act, it may render a decision to revoke the act even without submitting the complaint for a response. 

Article 28

If during the court procedure the authority issues another act which modifies or invalidates the administrative act against which the administrative dispute has been initiated, or in the case stated in Article 22 of this Law, when a separate administrative act is passed, the issuing authority shall simultaneously inform the complainant and the court hearing the dispute. The court shall invite the complainant to declare within 15 days whether the newly adopted act is satisfactory or the complaint is still active and to what extent, i.e. whether the complaint is expanded to cover the new act as well. 
If the complainant declares satisfaction by the newly passed act, or if no declaration is made in the timeframe stated in paragraph 1 of this Article, the court shall halt the procedure.
If the complainant declares dissatisfaction by the new act, the court shall continue the procedure.
If during the court procedure the first-instance authority in cases stated in Article 30 has issued an administrative act, the court halt the procedure.

 

Article 29

If the complaint is not summarily dismissed according to Article 25, Paragraph 2 or according to Article 26 of this Law, nor the act annulled according to Article 27 of this Law, the court shall submit one copy of the complaint and attachments to the defendant for response and to the interested parties, if any.

The response shall be submitted within the time frame defined by the court and for each specific case. This time frame can not be less than 8, nor more than 30 days.
In the designated timeframe, the defendant is obliged to submit to the court all records relevant to the case. If the defendant even after the second notice fails to submit case records, or states that they can not be submitted, the court may rule without the records. 

Article 30

In administrative disputes, as a general rule, the court rules in a non-public session. 

The court shall hold a public hearing:

- Due to the complexity of the matter in dispute;

- In order to clarify the matter;

- When establishing facts;

- When deriving evidence;

- In cases indicated in Article 22 of this Law.

A party in the dispute can propose to hold a public hearing (oral arguments) for the same reasons.


Article 31

In matters demanding expertise for issues concerning the subject of the administrative dispute in the administrative-law procedure, the party shall be allowed to bring an expert to provide expert advice (expert assistant). This person shall not represent the litigant.
The litigant cannot call a person whose legal capacity is impaired or a person who engages the practice of law without a license to act as an expert advisor in the administrative-law procedure.

 

Article 32

If the competent council decides to convene a public hearing, the President of the Council shall decide the date of the hearing and summon the litigants and the interested parties, if any, to the hearing. 


Article 33

The hearing shall be governed by the President of the Council.

Minutes of the hearing shall be kept only for essential facts and circumstances, as well as the statement of the court decision. The minutes shall be signed by the President of the Council and the minute taker.


Article 34

Absence of a party from the oral argument hearing shall not delay the court’s work. The absence of the litigants can not be interpreted as waiver of claims; their submissions shall be read out.

If neither the complainant nor the defendant are present at the hearing and the hearing is not postponed, the court shall rule in the dispute without the presence of the parties.

 

Article 35

The member of the Council acting as rapporteur  shall be the first to speak at the hearing. The rapporteur shall present the situation and the substance of the dispute, without giving his/her opinion. Afterwards, the floor shall be given to the complainant to explain the complaint, followed by the representative of the defendant and of the interested parties, to explaining their respective positions. 


Article 36

As a general rule, the court shall decide the dispute based on facts established in the administrative procedure, or based on facts established by the court.

If the court finds that the dispute cannot be decided based on facts established in the administrative procedure, due to contradiction in the established facts found in the records, if substantial points of fact are incomplete, if an incorrect conclusion regarding the factual situation is derived from the established facts, or if the court finds that rules of the administrative procedure that may have affected the matter have not been taken into consideration, then the court shall annul the contested administrative act by a judgment. In such cases, the competent authority shall be required to act as instructed by the judgment and pass a new administrative act.

If the annulment of the contested administrative act according to Paragraph 2 of this Article and repeating the procedure before the competent authority would cause irreparable harm to the complainant, or if based upon public documents or other evidence in the records of the case it is obvious that the actual situation is different than the situation established under the administrative procedure, or if the administrative act has already been annulled once in the same dispute yet the competent authority has failed to completely comply with the judgment, the court shall establish the factual situation and render a judgment or decision based on the factual situation so established.

In cases as stated in Paragraph 3 of this Article, the court shall determine the factual situation at a hearing via one of the members of the Council, or via another regular court or organ. The party shall be also summoned to the hearing.


Article 37

The legitimacy of the contested administrative act shall be investigated by the court within the scope of the complaint’s request, without being bound by the causes for filing the complaint.

The court has an affirmative official duty to keep aware of invalidation of the administrative act.


Article 38

The court shall declare a judgment or decision by majority voting when ruling within the Council.
Separate minutes shall be kept of consultations and voting, to be signed by all members of the Council and the minute taker.

The consultations and voting shall be conducted without the presence of the parties.

Article 39

The court shall settle the dispute by a judgment. 

The judgment indicated in Article 30 Paragraph 3 may be appealed. 

The judgment may either grant the complaint as justified or deny it as groundless. If the complaint is granted, the court shall annul the contested administrative act.

     
Article 40 

If the court finds that the contested administrative act should be annulled, it may settle the administrative issue by pronouncing a judgment, if the nature of the matter and the data in the procedure provide sound grounds. The court shall always act in this manner if: 
- The law has been improperly applied (wrongly established legal matter);

- The matter concerns administrative contracts;

- The matter concerns acts issued in misdemeanor procedures by organs indicated in Article 1 of this Law;

- The procedure is delayed, and in the case in question the factual situation has been determined in the administrative-law court procedure;

- The administrative act has been previously annulled by a judgment, yet the issuing authority has failed to act according to the court’s guidelines and opinions stated in the judgment;
- The competent authority upon annulment of the administrative act passes an administrative act contrary to the court’s legal opinion, or contrary to the court’s remarks regarding the procedure, thus the complainant submits another complaint;

- In cases indicated in Article 22 of this Law;

Such judgment shall replace the act of the competent authority in all respects.
In cases as indicated in Paragraph 5 items 4 and 5 of this Article, the court shall inform the supervising authority. The Supervising Authority shall suspend the authorized officer for failure to comply with a court order and shall initiate disciplinary proceedings against said officer.

By the judgment that annuls the contested administrative act, the court shall also decide upon complainant’s request for return of property. With regard to compensation for damages, the court shall refer the complainant to settle his/her request in a civil action. 
When a complaint is submitted in accordance with Article 22 of this Law, and the court finds it justified, a judgment granting the claims of the complaint and issuing guidelines for action by the competent authority shall be passed.


Article 41

If an oral arguments hearing is convened, the court shall announce the judgment or the decision, along with the most important justifications, upon conclusion of the hearing.

In complicated cases, the court may refrain from oral proclamation of the judgment or decision, but it shall pass such judgment or decision within eight days at the latest.

If a judgment or decision cannot be rendered after the conclusion of the oral arguments hearing due to the need to establish a fact, and no new hearing is required to establish that fact, the court shall render a judgment or decision without a hearing, within eight days of establishing said fact.


Article 42

The judgment or decision shall contain the name of the court, the name and surname of the President of the Council and the members of the Council and the minute taker, the names and the surnames of the parties and their representatives, a brief summary of the subject matter of the dispute and the day of issuance an announcement of the judgment or decision, the ruling, justification and guidance regarding appeal, if appeal is allowed. The ruling must be separate from the justification.

The original judgment or decision shall be signed by the President of the Council and the minute taker.

The judgment or decision shall be issued to the litigants as certified copy.  

 

  1. SPECIAL LEGAL REMEDIES

Re-trial 
Article 43

A case resulting in a final judgment or decision shall be re-tried upon request of a party:
1) if the party learns new facts, or finds or obtains an opportunity to use new evidence that may result in a more favorable outcome of the dispute for said party had those facts or evidence been disclosed or used in the original dispute procedure;

2) if the court’s decision was a result of a crime committed by a judge or officer of the court, or the decision was obtained by fraud by the representative or attorney of the party, the opposing party or opposing party’s representative or attorney, and such actions constitute criminal offenses;

3) if the decision is based on a judgment rendered on a criminal or civil matter, and that judgment has later been overturned and replaced by another decision with full effect;
4) if the document on which the decision is bases is a forgery or has been fraudulently modified, or if the witness, expert witness or party have given false testimony at the hearing, and the decision of the court is based on that testimony;

5) if the party finds or obtains an opportunity to use the earlier decision rendered in the same administrative dispute;

6) if a person with legitimate interest in the case has been denied the opportunity to take part in the administrative dispute; and

7) upon decision of the European Court of Human Rights.

Due to circumstances in items 1 and 5 of Paragraph 1 of this Article, a re-trial shall be allowed only if the party has been unable, through no fault on its part, to disclose those circumstances in the original trial.


Article 44

A re-trial may be requested no later than 30 days from the date the party has learned of the cause for which re-trial is requested. If the party has learned of the cause for re-trial prior to finalization of the original procedure before the court, but has been unable to use that information during the original procedure, a re-trial may be requested within 30 days from the date of delivery of the decision.

Re-trial may not be requested after expiration of five years from the date of entry into full force and effect of the decision.


Article 45

The complaint for re-trial shall be decided by the court that has rendered the decision that the cause for re-trial refers to.


Article 46

The complaint for re-trial shall be submitted to the competent court (Article 45).
The complaint must contain in particular:

1) the judgment or decision in the case requested to be re-tried;

2) legal grounds for re-trial (Article 43) and evidence or circumstances that support the credibility of such legal grounds;

3) circumstances implying that the complaint is filed within the legally prescribed timeframe and proof of those circumstances; and

4) scope and direction of proposed modification of the judgment or decision rendered in the case for which re-trial is sought.


Article 47

The complaint for re-trial shall be decided by the court in a non-public session.

The court shall reject the complaint if it finds that the complaint has been filed by an unauthorized person, or that the complaint is not timely or the complainant has failed to support the credibility of the legal grounds for re-trial.

If the court fails to reject the complaint pursuant to Paragraph 2 of this Article, it shall forward it to the opposing party and the interested parties and invite them to respond to the complaint within 15 days.


Article 48

Upon expiration of the deadline for response to the complaint (Article 47 Paragraph 3), the court shall decide by a judgment regarding re-trial of the case.

If a re-trial is allowed, the prior decision shall be annulled in whole or in part.
Earlier procedural elements not affected by the cause for the re-trial shall not be repeated.
The judgment allowing the re-trial shall also decide the main matter.


Article 49

A petition for safeguarding lawfulness may be submitted against the decision of the court on the complaint for re-trial.


Article 50

Provisions of this law regarding procedure and legal remedies shall also be applicable in the re-trial procedure, unless otherwise provided by Articles 43 to 49 of this Law.


Article 51

If this Law does not contain provisions regarding administrative dispute procedure, the provisions of the Law on Civil Procedure shall apply respectively.


VII. BINDING JUDGMENTS

 

Article 52

When a court annuls an act subject to administrative dispute, the case shall be restored to the state prior to the issuance of the annulled act. If the nature of the matter requires issuance of a new act to replace the annulled administrative act, the competent organ is required to issue such act without delay, no later than 30 days from the date of delivery of the judgment. In this procedure, the competent organ shall be bound by the legal opinion of the court, as well as the court’s remarks regarding the procedure.

Article 53

If, upon annulment of an administrative act, the competent organ fails to issue a new administrative act or an act for enforcement of the judgment pursuant to Article 40 Paragraph 5 of this Law immediately or within 30 days at the latest, the complainant may petition for issuance of such act by special submission. If the competent organ fails to issue such act after seven days of receipt of such petition, the complainant may request issuance of such act by the court that had rendered the judgment.

Regarding the requirement from Paragraph 1 of this Article, the court shall demand an explanation from the competent organ on the reasons for the failure to issue the administrative act. The competent organ is required to provide such explanation immediately, or within seven days at the latest. If the organ fails to perform this obligation or if the explanation provided does not justify, in the court’s opinion, the non-enforcement of the judgment, the court shall issue a decision that entirely replaces the competent organ’s act in every respect, if the nature of the matter allows it. The court shall forward this decision to the enforcement organ and duly inform the supervisory organ. The enforcement organ is required to enforce this decision without delay.


Article 54

When a judgment is rendered in an administrative dispute, and the competent organ has issued an administrative act to enforce said judgment, and a request is submitted to the competent organ to reinstate the administrative procedure concerning that administrative act, the reinstatement may be allowed if the cause for reinstatement has occurred in the organ issuing the act.


VIII. SPECIAL PROVISIONS


Article 55

Petitions for the protection of freedoms and rights guaranteed by the Constitution, if such freedom or right is violated by an individual final act and no other judicial protection is provided, shall be decided by the court competent for administrative disputes, in accordance with this Law.


Article 56

If the freedoms and rights guaranteed by the Constitution are violated by an action of an officer of a state administration organ, or an officer of a corporation, institution or other organization or community, where such action unlawfully prevents or restricts the exercise of any right or freedom to an individual, organization or community, protection shall be provided in a procedure established in Articles 57 to 64 of this Law, unless other judicial protection is provided.


Article 57

The petition for protection from an illegal action shall cite the action, place and time the action was committed, the organ, organization, community or officer committing the action, evidence to support the claims and a request to remove the obstruction or restriction to the exercise of rights or obligations.


Article 58

The petition may be submitted while the action is ongoing.

If the person subject to the action is unable to submit a petition for protection from an illegal action, such petition may be filed by such person’s spouse, child, parent or legal representative or attorney.


Article 59

The petition for protection from an illegal action shall be decided by the Administrative Court. The Court shall rule by a council comprising three judges.


Article 60

The Administrative Court shall act on the petition urgently and in a manner which, pursuant to basic principles of procedure, ensures efficient protection of the rights and interests of citizens and organizations or communities.


Article 61

The court shall forward the petition without delay and request response from the organ or officer committing the action. The response must be provided within the timeframe set by the court.

The court may, according to the circumstances of the case, render a decision on the petition immediately, without requesting a response to the allegations, if the information given in the petition provide a solid basis for such a decision.


Article 62

If a court grants the petition, it will render a decision ordering a halt to the action. Otherwise, the petition shall be rejected.

With the order, the court shall also determine what is needed to institute a lawful situation, prescribe a timeframe for compliance, and prescribe sanctions for non-enforcement of the order.


Article 63

A special appeal against the order described in Article 62 of this Law may be submitted to the Supreme Court of Republic of Macedonia within 3 days of the delivery of the order.
The appeal shall not defer the enforcement of the order, but the court may defer enforcement if it finds that the circumstances of the case warrant such deferral.


Article 64

In order to ensure enforcement of the order, according to the circumstances in each specific case, the court shall immediately take all necessary steps, and may also advise an officer of the supervising organ, Public Prosecutor or other organs, so that they may also undertake measures prescribed by the court.


Article 65

If the order is not enforced within the given timeframe, the court shall enforce the order directly or through another court or organ.

The cost of enforcement, according to the circumstances of the case, shall be borne by the organ, organization or community, i.e. by the officer committing the action.
For purposes of enforcement of the order, the court may submit to the competent authority a proposal for removal of the officer from duty, and may also, if needed, impose a fine of up to 10.000,00 denars against the officer for failure to enforce the order in the prescribed timeframe, or impose other measures in accordance with the rules of the enforcement procedure.

 

  1. TRANSITIONAL AND FINAL PROVISIONS


Article 66

The procedure for complaints involving an administrative dispute filed in the Supreme Court before the date of entry into force of this Law shall be conducted in the following manner:
- administrative-law cases pending before the Supreme Court and not resolved by the date of entry into force of this Law shall be handed over to the Administrative Court.
The Supreme Court shall be required to resolve received cases involving special legal remedies in a reasonable amount of time.

An instruction on the handover of cases from the Supreme Court of the Republic of Macedonia shall be enacted by the Minister of Justice no later than 3 months from the date of entry into force of this Law.


Article 67

An appeal against a decision rendered in an administrative dispute by the date of entry into force of this Law may be submitted pursuant to current regulations if said regulations allow appeal in the applicable circumstances.

Special legal remedies are available against a final decision rendered in an administrative dispute by the date of entry into force of this Law, pursuant to regulations applicable prior to the entry into force of this Law.

 

Article 68

With the day commencement of application of this Law, the Law on Administrative Disputes ("Official Gazette of SFRJ" no. 4/77; 36/77 and " Official Gazette of the Republic of Macedonia " no. 44/2002) shall cease to be valid and applicable.


Article 69

This Law shall enter into force on the eighth day from the date of publication in the "Official Gazette of the Republic of Macedonia", and its application shall commence one year after entry into force.